Foto’s staan onderaan in dit bericht in het groot!

Zaterdag jl. om iets voor vijf uur in de middag ging het dak er in de sporthal in Podcetrtek, Slovenië, bijna af: Oranje onder 19 had zojuist Cyprus verslagen met 4-1 en was daarmee ongeslagen toernooiwinnaar geworden en dat gaf recht op deelname van het allereerste EK Futsal voor landenteams onder 19!

Het was de apotheose van een voor een voor Oranje uitstekend verlopen toernooi, maar meer nog: ook van een uitstekend gespeeld toernooi.

De eerste wedstrijd was op woensdag tegen gastland Slovenië. Een sterke ploeg die al een hele lange, intensieve periode van voorbereiding achter de rug had. Het begin van de wedstrijd was dan ook voor de thuisploeg, die voortvarend uit de startblokken kwam. Oranje hapte naar adem en had met name moeite met de sterk en ook vooral fysiek behoorlijk stevig spelende spits. De 1-0 was een logisch gevolg, al viel de bal ietwat knullig binnen.

Een lepe variant (die kan zeker gekopieerd worden) zorgde voor rust al voor een 2-0 achterstand.

Na de 2-0 rechtte onze mannen de rug en begonnen beter van zich af te bijten en belangrijk: de duels te winnen. De rust was een welkome pauze. Na rust zette Oranje de lijn voort van het einde van de 1e helft en kwam al snel tot een 3-2 voorsprong. De Slovenen werden vastgezet en kwamen niet meer toe aan hun snelle balcirculatie. Toch kwam de 3-3 eerder dan gehoopt, maar in een mum van tijd maakte Oranje 4-3. Er was nog een kleine 8 minuten te spelen, het thuispubliek roerde zich zo mogelijk nog luider en de Sloveense ploeg bracht een spelende keeper in. Een soort van kat en muis spel volgde waarbij langdurig balbezit niet tot echte kansen leidde. Het was nu juist Oranje dat zo nu en dan bij balverovering wat kansjes kreeg. Ging de bal eerst nog twee keer rakelings naast, de derde poging was raak, 5-3 in de 37e minuut. Drie spannende momenten volgden nog, waarin Slovenië in de laatste honderdste seconde van de wedstrijd alleen nog scoorde. Dit was te wijten aan een alvast juichend oranje. Wat een strijd was er geleverd, deze wedstrijd was vooraf betiteld als sleutelduel, de eerste horde was genomen.

Donderdag stond Azerbeidzjan op het menu. Een ploeg die de meesten van Oranje nog kenden van het toernooi in Slowakije. Dit team had haar eerste wedstrijd 7-1 van Cyprus, onderschatting zou op de loer kunnen liggen. Dit was echter geenszins het geval, want geduldig werden de kansen gezocht en ook gevonden. Het enige dat een beetje tegenviel was dat de uitslag ‘maar’ 6-1 werd. Na Oranje speelde Slovenië tegen Cyprus, uitslag 6-0 in het voordeel van Slovenië.

Oranje mocht de laatste wedstrijd op zaterdag dus niet van Cyprus verliezen, want dan zou het doelsaldo in het voordeel van Slovenië uitpakken.

Behoorlijk nerveus startte Oranje tegen Cyprus. De Cyprioten beschikken over een paar snelle behendige spelers en hun counters in eerdere duels waren vlijmscherp.

Oranje probeerde de wedstrijd te controleren, kreeg een kansje, maar liep in de 2e minuut al tegen een tegendoelpunt aan. Op de tribune, waar het toch al zweten van de zenuwen was, nam de spanning nog meer toe, het zal toch niet? Het Sloveense publiek juichte het Cypriotische team fanatiek toe.

Het geduldige spelen werd in de 6e minuut beloond met een doelpunt, 1-1. Tegen de verwachting in werd het spel van Oranje echter niet beter, maar er sloop onrust in het team. Onderling gebrek aan coaching en een tweedeling in intenties leidden niet tot beter spel. Een time-out van Nederlandse kant moest de oplossing bieden. In de 17e minuut kwam dan eindelijk de zo nodige 2-1 voorsprong, al was het door een speler van Cyprus die de bal heel ongelukkig in eigen doel werkte.

Direct schakelde Cyprus over naar het spelen met een voetballende keeper en leek de wedstrijd een handbal uiterlijk te krijgen. Oranje weerstond deze druk met gemak en in de twee keer dat Cyprus de vaste keeper in het doel had wist Oranje genadeloos om te schakelen en bracht de stand op 4-1.

Een afnemend geloof in een goede afloop en in beschikbare tijd voor Cyprus gaf Oranje al meer zelfvertrouwen en straalde uit dat er vandaag niets meer te halen was.

Na het eindsignaal gingen de spelers en staf helemaal uit de bol en werd een luid “wij gaan naar Riga toe, wij gaan naar Riga toe” gezongen.

Wat een geweldige ervaring voor Tom en Tim; voorafgaand aan dit toernooi was er met Oranje slechts 1x winst en een gelijkspel gerealiseerd; nu vielen de kwartjes op zijn plaats en blijkt waar de mannen toe in staat zijn. Straks op het EK in Letland mag het team zich met de beste zeven O19 teams van Europa meten!

Riga, here they come!!